Ziek personeel: communicatieproblemen (2)

Deel 2 van mijn verslag hoe ik als rector met vallen en opstaan ontdekt heb, dat er een complex communicatieprobleem ontstaat, als een personeelslid zich ziek meldt.
Soms blijven mensen maanden ziek. Dat overkwam mij als beginnend rector natuurlijk ook. Na verloop van tijd begon me iets dwars te zitten. Zelfs als mijn eigen indruk was dat de communicatie goed verliep - ik belde geregeld, ging eens langs, alles in goede harmonie, kortom ik deed mijn best - , gebeurde het toch, dat op de werkvloer gemopperd werd over de behandeling van het ziektegeval. "Waarom weten wij van niets?"

Mijn eerste
gedachte was altijd geweest, dat ziekte behoorlijk privacy-gevoelig is. Al helemaal, als het gaat om burn-out, onvrede met het werk en andere psycho-sociale problemen. Maar daarmee loste ik het probleem niet op van personeelsleden die graag willen weten hoe het met hun collega gaat. Er moest iets gebeuren, want ik wilde van die onvrede af. De redding kwam uiteindelijk van een van de docenten. Ze zei: "Je kunt toch aan onze zieke collega uitleggen, dat wij allemaal heel benieuwd zijn, hoe het met haar gaat? Vraag of ze zelf een berichtje wil maken."

Dat bleek een gouden idee. De meeste langdurig zieken wilden wel een berichtje maken, of aan mij dicteren. Als ze er niet toe bereid leken te zijn, zette ik ze onder druk (namens de collega's). Ik bood dan aan zelf iets te schrijven en ter goedkeuring voor te leggen voor het gepubliceerd werd. Of - beter nog - meteen tijdens het ziekenbezoek of het telefoongesprek formuleerde ik spontaan een paar ideeën voor de inhoud van het "communiqué".

Tamelijk simpel, eigenlijk. En daar had ik jaren tegenaan gehikt.

blog comments powered by Disqus